Karar verdim.

Hiç kapatmayacağım sen kapısını.

Araladım biraz gökyüzünde perdeyi.

İlham oldu bana okuduklarım. Cesaret verdi sakin ve meraklı bakışların.

Bu gelen ilk savaş değildi. Hiç saymadım..

Ruhumun ışıldadığını hissediyorum seni düşündüğümde.

Seni bilmek, seni konuşmak saatlerce..

hiç tanımadan sevebilir mi insan?

Hakkında hiç bir şey bilmeden sanki yıllardır varmış gibi hissedebilir mi?

Islanmış sözlerim.

Ama ne güzel yağdın ruhuma..

Yüksek sesle konuşuyorum fakat duyulmuyor sözler.

Herkes her şeyin farkında.

Beni, ruhumu.. umudumu ayakta tutan şeyin ne olduğunu bilmesem de içimdeki cesaret ve güç günden güne artıyor.

Kendime getiriyor beni bu güneşin verdiği sıcaklık…

An’a dönüyorum sessizce.

Gittikçe büyüyen yangın…

Geçmişe ait ne varsa bırakıyorum ait oldukları yere.

Sevgiyi hissediyorum yeniden. Seviyorum çünkü seni hiç tanımadan… Sevgi daim oldukça kalpler hep çiçek açacak buna eminim..

Seviyorum seni hiç tanımadan.

Sessiz sakin.. seviyorum….