Evime ormandan yürüyerek geliyorum son 3 gündür.
En son hazırladığım playlisti açıp yavaş yavaş yürüyorum eve.
Bugünkü yazımı ormanda yazıyorum. Banka oturdum, doğayı yeşili izledim biraz.
Bugün bir şey daha öğrendim. Kimseden bir şey talep etmemeyi. Ben çok kendimden ödün veriyormuşum.. Bugün farkettim. Biri benden bir şey istediğinde var gücümle yardımcı olmaya çalışırım. Ama bugün aynı yardımı alamadım etrafımdaki bazı insanlardan. Kızmıyorum, moralimi de bozmuyorum ama öğreniyorum her gün işte. Öğretiyorlar sağolsunlar..
Neyse sorun yok, açtım en sevdiğim şarkılardan birini şuan. Mazhar Alanson “Ah bu ben” çalıyor şuan. Huzurlu olmak ne kadar kıymetli.
“Ufak şeylerden mutlu olmak zor ama imkansız değil”
Çok sevdim bu sözü. Teşekkür ederim sahibine:)
Ben başarıyorum bence. Mutluluk bir seçim ve ben şuan yeşile bakarken doğayı izlerlen müziğimi dinlerken aşırı mutluyum ve huzurluyum. 🥰
Şükürler olsun. Yaradana… bu huzuru nasip edene….
Sevgiler
Melike💕
Kendime yazdım ben 
Yorum bırakın