Tacmin’in hikayesinde sunu okudum az once;
Unutmayin ki bazi seyler kalbinizi kirar ama gözünüzü acar…
Gercekten de kirildigim her noktada farkindaligim biraz daha yukseliyor.
Sabrettigim her konu, hep iyi tarafindan gormek istedigim olaylar; cok abartiyorum sanirim dedigim seyler; uzerinden zaman gectikten sonra beni uzerine dusunmeye zorluyor.
Neden bu kadar dayanmisim ki bu muameleye? Neden farkedememisim zamaninda benim deger verdigim kadar alamadigimi? Ben asiri cok seviyorum ve cok fazla baglaniyorum arkadaslarima; ama onlarin ilk tercihi degilmisim aslinda; bos zamanlarini dolduran eglenceli biriymisim sanirim.
Benim bos zamanim yok artik.
Kendimi surekli is ile mesgul ediyorum.
Beni bos muhabbetler degil isim gucum kurtaracak. Tabi ki eglenmek de lazim bazen. Dozu iyi ayarlanmali, verici olmanin da bir dezavantaji var. Karsidan ayni ilgi ve alakayi alamayinca insan asiri mutsuz oluyor.
En iyisi beklentisizlik. Iyilik yap denize at demisler. Devamini dusunmemek lazim.
Ben eski benligimi geride birakiyorum. Yeni bir versiyondayim artik update oldum yine aslan yeniayinda:))
Yukselen burcum da yaymis yeni ogrendim:)
Ben suan lavazzada cool lime iciyorum. Yolu, arabalari izliyorum yine, anda kaliyorum.
Anda kalma egzersizleri ise yariyor.
Bugunun sarkisi; pinhani – yitirmeden.
Sevdiklerinizin kiymetini bilin, sevdiginizi her zaman soyleyin:) cokca sarilin, ama degersiz hissettiren olursa da cok vakit kaybetmeyin bence…
Sevgiler
Melike
Kendime yazdım ben 
Yorum bırakın