Yalnızlık..

Bu benim için uzun bir yolculuk.

Bir arayış.

Bulduğunu sandığın yerde kalamayış.

Duramıyorum sabit bir yerde. Uzun süre kalamıyorum.. Kalmak istemiyorum zaten..

Kaçıyorum insanların gözlerinden.

Hiç bir yere ait hissedemiyorum artık.

Yine yalnızlık hissi yoğun bir şekilde içine çekiyor beni.

Derinlere dalıyorum. Gittikçe de derinleşiyor.

Sonu yok gibi.. 

Sonuna gelmek istemiyorum ki zaten. 

Kimse bulamasın beni saklandığım yerde.

Kendime kurduğum bu küçük dünya.

Yetiyor bana.

Kalemim, defterim, kedim, kahvem.

Nereye gidersem gideyim benimle geliyor hissettiklerim. Duygularımı yazıyorum. Değisen duygu durumumu kontrol edebilmek adına hep yazıyorum.

Ben kaçıyorum insanlardan.

Kibirden, alaycı ifadelerden, görgüsüz davranışlardan, acımasız ruhlardan.

Eskiden önemsemezdim ama artık durmuyorum samimiyetsizliği gördüğüm yerde.

Yaş aldıkça daha çok seviyorum tek başınalığı…

Aidiyet kuramayışım yüzünden kendime kızmıyorum. Hak veriyorum kendime.

Yazmaya başlıyorum yine.

Zihnimi toparlıyorum yazarken.

Kelimeler birleşirken dinginleşiyor ruhum.

Yazdıklarım benimle geliyor gittiğim yerlere..

Seviyorum ben bu kalabalıkta yalnızlığı.

Yalnızlık da beni..

Melike.