Anda kalmak..

İçimden çok fazla yazmak geliyor ama kelimeleri toparlayamıyorum bazen. İnsan hissettiklerini her zaman kelimelere dökemiyor, tarif etmek için en uygun olan kelimeyi seçemiyor. Yine öyle bir sabah işte.. Huzurla uyandım. Saat 20:30’da uyudum dün gece. İlaçlarımı erkenden alıp uyumak istedim. Sabahın en erken saatleri uyanıp hevesli bir şekilde yazmak için çok erken uyuduğum zamanlar çoğalıyor.

Bir önceki yazımda anda kalabilmekten bahsetmiştim. Akışa teslim olduğum zaman nefes aldığımı ve yaşadığımı hissediyorum. Bazen geçirilen 4-5 saat bir an gibi gelir ya.. öyle bir his.

Mindfulness tekniklerinden bazılarını okumuştum bir kişisel gelişim dergisinde ve uygularken çok değişik hisler yaşamıştım. Mesela arabaları gören bir kafede oturup kahve içerken anda kalabildiğimi farketmiştim. Daha sonrasında hep insanların yürüdüğü bir sokak veya caddeye bakan bir yerde oturup çevreyi izlerken yine anda kalmanın mümkün olduğunu gördüm. Ormanda yürüyüşe çıktığım zaman mutlaka çocuk parkında bir banka oturup beş dakika onların oyunlarını koşuşturmalarını izlerim. Çocuklar hep anda. Geçmişin izlerini ve gelecek kaygısı düşünmeden sadece oyundalar. 

Bazen de gökyüzüne bakarım. Renk geçişlerine, eğer varsa bulutlara, şekillerine… 

İşe giderken bazen sözsüz enstrümantal müzik tercih ederim. An ile bütünleştiririm o müziği.. Bu teknikler benim için anda kalmayı sağlıyor ve sıkıcı, yorucu düşüncelerden kurtulmak için müthiş bir kapı açıyor. Bu her zaman mümkün olmuyor tabiki, aşırı obsesyon yaşadığım ve overthinking dediğimiz çok düşünme gibi zamanlarım da oluyor. Bu gibi zamanlarda hemen defterimi alırım ki hep yanımdadır zaten:))

Yazmaya başlarım. Bunu bana yaşatan düşünceler ne ile ilgili? Neden bunu bu kadar düşünüyorum diye kök sebebini bulmaya çalışırım. Çoğu zamanda da başarıyorum ve kökeni bulabiliyorum. Bunun sonrası daha da kolaylaşıyor. Tetikleyici sebebi bulunca çözüme ulaşmak kolaylaşıyor. Kendi kendime terapi gibi geliyor yazmak. Farkındalık kazandırıyorum kendime, ve kendimle alakalı yeni bir şey keşfediyorum her yazdığımda. 

Zamansız hissetmek bazen çok iyi geliyor. Travmalarla yüzleşmek aşırı zor biliyorum bunu, ama günlük hayattaki etkilerinden kurtulmak çok basit artık benim için.

Neyi neden yaşadığınızı bilmek; kök sebebini bulmak, panik yapmadan çözüm odaklı olmak ve nasıl tepki vereceğinizi seçip ona göre davranmak….  

Bunları yazmak, yazdıkça derinleşmek kendimi tanımak adına bana hep iyi geldi. Sizlere de tavsiye ediyorum💕

Güzel bir Salı günü olsun..

Sevgiler

Melike