Sabah saatlerinin sakinliğini hep çok sevdim.
Bu iskeleye geldiğim ve maviye uzun uzun baktığımda değişik bir ferahlık geliyor içime.
Her zaman aynı pozitif duygularda kalamıyoruz; bazen zorlanıyoruz.. bunu çok iyi biliyorum. Bu gibi zamanlarda gelip suyun durgunluğunu ve berraklığını izleyerek kendi kendime terapi yapıyorum. Akustik bir müzik eşliğinde geleceğe dair küçük ama mutlu hayaller kuruyorum kendimce..
Tam ve bütün hissedebilmek adına; aidiyet kurmaya başlıyorum buraya, bu kısa anın içinde. Belki de tabiatın bütünlüğüne bir parça da olsa dahil olmak böyle bir şey..
Kendimle yeniden tanışıyorum bambaşka bir şehirde ve zamanında bana gitme diyen iç ses haklı çıkıyor…
Zorlandığım zamanlar elbette oluyor, fakat sabrı öğreniyorum. Bazen kaybolmus gibi hissetsem de bana yol gösteren güzel insanlar tanımaya başlıyorum. Birlik ve beraberlik içinde olmak iyi hissettiriyor..
Mavinin her tonu var sanki.. ruhu tamamlayan, yarım kalan tüm eksik parçaların birlestiği bir manzara.
Manzaraya baktıkça derinleşen huzur hissi beni içine çekiyor.
Güneşin sıcaklığı artmaya başlayınca kendime geliyorum ve oturduğum yerden kalkıp yürümeye devam ediyorum sahilde… Her gün yeni bir farkındalık ile bir şeyler katarak devam ediyorum yoluma…
Okuduğunuz için teşekkür ederim.
Herkese mutlu günler. Güzel bir cuma olsunn☀️
Kendime yazdım ben 
Yorum bırakın