Sığamıyor insan bazen kabına. Yetemiyor kendine. Ufacık bir sevgi kırıntısının peşinden koşarken unutuyor benliğini. Kendini gerçekten sevemeyen herkes; muhtaç kalıyor bir başkasının sevgisine. Bu hayattaki en büyük kazanç huzur, sakinlik ve sevgi. Bunların kıymeti kalmadı sanki artık. Daha güzel daha büyük evler, lüks arabalar, daha şık kıyafetler.. Hiç birinin sonu yok, her zaman daha iyisi, daha güzeli, daha yenisi.. Unutuluyor manevi değerler; bazıları bunu ne anlama geldiğini bile bilmeden büyüyor. Sanki artık samimiyet terkediyor yürekleri. Kibir kazanıyor bu materyalist düzende. Gösterişi hayat boyu sevemedim. Minimalist olduktan sonra çok uzaklaştım maddi değeri yüksek olan her şeyden. Sadelik beni öze yaklaştırdı sanki. Avcumda para degil huzur olsun istedim. Memnuniyet ve huzurun kıymetini anladım kaybettiğimde.. Tarihin tozlu sayfalarına karışan; geçmişe emanet edilen yaşanmışlıklar. Birlikte çok mutlu anılarım olan ama şuan görüşmediğim herkes iyi olsun. İnsan biriyle görüşmeyi kesince hep olumsuz hatıraları düşünür; oysa çok güzel anılar da vardır. Ben geçmişte kalan herkesi güzel anılarla hatırlamak istiyorum.
Içimde ifade edilmeyi bekleyen bir sürü duygu birikti içimde.
Yazılmayı bekleyen satırlar çoğaldı.
Neden diye sorduğumda cevabını bulamadığım sorularım var.
Labirentin içinde dönüp dururken ve çıkışı bulmaya çalışırken daha çok kayboluyor gibiyim. Cevabını ararken derinleşip soruyu unuttuğum zamanlar da oluyor.
Neden kaçıyoruz kendimizle yüzleşmekten? Neden korkuyoruz derin düşünmekten?
Zaman alıp götürüyor bizi.
Manevi değerleri ve sevginin gerçekten ne demek olduğunu unutturuyor bu sahte duzen; sosyal medya.
Herkes eski zamanlardaki huzuru arıyor, günümüzdeki hızlı yaşamdan tüketilen hızlı ilişkilerden şikayet ediyor ama düzeltmek uğruna kimse harekete geçmiyor. Yeni ve hızlı bu dünyaya ayak uydurmak istemiyorum. Ben yalnızlığımla; kitaplarımla, kalemim, yazdıklarımla mutluyum. Paragraflarima kırmızı kalemle başlık atıp kendi duygu ve düşüncelerimi yazmaya devam edeceğim.
Hayalimde yine pembeye boyayacağım gökyüzünü. Her yazdığımda durulan zihnim için teşekkür edeceğim Rabbime. Bulutlu havadan sonra çıkan güneş gibi umudum tekrar saracak ruhumu.
Sevginin gücü kurak heryeri yeşillendirecek; buna eminim..
Hepimizin yaralari var ama sevginin gücü iyiliştirecek ve canlandıracak karanlıkta kalan ruhumuzu….
Sevgiler
Melike
Kendime yazdım ben 
Yorum bırakın