Genel

Anladim ki bazi dostluklar hayat boyu surmuyormus, ömürlük olmuyormus… birlikte kurulan tum o guzel hayaller bazen de hatira defterinde sadece ani olarak kalmasi gerekiyormus. her yasanan olaya iyi tarafindan baka baka Polyanna olmusum en sonunda. Ben kendimi yine bir mutlu sonda buldum temmuz ayinda.. Arkadaslarim tarafindan dislandim, terk edildim yine..…

ingilizceyi gunluk hayatimda kullaniyorum, hatta cok severek kullaniyorum. Bazi kelimeler var ki uzerine paragraf yazilir… Ozlu sozleri de ingilizce yazmayi tercih ediyorum cunku turkceye cevirdigimiz zaman ayni hissi vermiyor uzgunum. Klavyem de turkce degil evet cunku cok daha rahat yaziyorum bu sekilde. insanlara anlik cevaplar yazmak zorundayim ve bu klavye…

Güneşli ve ılık bir pazar sabahından günaydın herkese… İki gündür gökyüzü bulutluydu. Ruhum çiçek açtı bugün sabah güneşi ile. Her zamanki gibi erkenden uyandım. Pazar da olsa değişmiyor durum:) Biraz kitap okudum. Şimdi akustik enstrümantal müzik dinliyorum bunları yazarken. Bu haftayı çok fazla sevdim. Çok çalıştım, spor yaptım, sevdiklerimle görüştüm,…

Giderek azalıyorum. Gidenler oluyor, vazgeçtiklerim.. artık görüşmek istemediklerim.. vadesi dolmuş arkadaşlıklarla vedalaşıyorum. Bunların hepsi beni kendime daha çok yaklaştırıyor günden güne.. Değmeyen insanlar için ne çok fedakarlık yapmışım kendimden, ne çok yormuşum kendimi. Üzmüşüm gereksiz yere. Sıkmışım canımı, kafaya çok takmışım. Artık yeniden kendime, benliğime özüme dönüyorum. Müthiş bir farkındalık…

Evime ormandan yürüyerek geliyorum son 3 gündür. En son hazırladığım playlisti açıp yavaş yavaş yürüyorum eve. Bugünkü yazımı ormanda yazıyorum. Banka oturdum, doğayı yeşili izledim biraz. Bugün bir şey daha öğrendim. Kimseden bir şey talep etmemeyi. Ben çok kendimden ödün veriyormuşum.. Bugün farkettim. Biri benden bir şey istediğinde var gücümle…

Eski defterlerime kısacık bir göz attım bu sabah. Geçen sene günlüğüme yazdığım bir yazıyı okudum… Paylaşmak istiyorum sizlerle.. 29 Aralık 2022 Bugün tekrar yeşerdi içimde saklanan umudum. Her gün yeni bir hikaye, yeni bir başlangıç. İnsanı hayatta tutan şey umut.. Şükürler olsum. Dün varoluş sebebimi düşünürken umudumu yitirdiğimi sandım fakat…

Karar verdim. Hiç kapatmayacağım sen kapısını. Araladım biraz gökyüzünde perdeyi. İlham oldu bana okuduklarım. Cesaret verdi sakin ve meraklı bakışların. Bu gelen ilk savaş değildi. Hiç saymadım.. Ruhumun ışıldadığını hissediyorum seni düşündüğümde. Seni bilmek, seni konuşmak saatlerce.. hiç tanımadan sevebilir mi insan? Hakkında hiç bir şey bilmeden sanki yıllardır varmış…