Bazi duygular çözülmek degil sadece taninmak ister.
Victor Frankl söyledigi bu söz bugünlerde icinden cikamadigim huzursuzluk, hüzün, mutsuzluk gibi duygu durumlari kabul etmem, tanimam gerektigini anlatiyor.
Sebepsiz yere olmasi daha da derine inip kendi icime dönmem gerektiginin isareti gibi. Her gun iyi, mutlu, enerjik hissetmek zorunda degiliz. Uzun suredir o kadar zorlamisim ki kendimi iyi hissetmek icin; hüznü ve kederi unutmusum.
Her gelen his bize bir seyler anlatmaya, bir farkindalik kazandirmaya geliyor.
Bu sefer nedenini bulmaya calismayacagim.
Sadece o duyguyla yuzlesip sonuna kadar hissedecegim. Bu beni daha da guclendirecek eminim.
Hayat malesef olumlama yaptiktan sonra degismiyor, degismeyecek de..
Olumsuz duygulari da kabul etmemiz gerekiyor.
O duygudan kacarak kendini toksik pozitiflige vurmak yerine; evet ben sebepsiz de olsa mutsuzum hüzünlüyüm diyebilecek cesaret ve o duygunun icinden cikmadan onu bir sure yasamak gerekiyor.
Ben bir suredir bu moddayim. Kim bilir belki de tekrar olumlu hisler geldiginde daha da kiymetini bilecegim..
Her gecen gun yeni bir seyler daha katiyorum hayata; olumsuz duygulardan da ogrenecegimiz cok sey var.
Kendinize iyi bakin..
Sevgiler
Melike
özer özakdemir için bir cevap yazın Cevabı iptal et